Over een paar dagen begint het weer: een nieuwe raadsperiode, een nieuw stel mensen dat bereid is zich vier jaar lang in te zetten voor hun gemeente. Dat is op zichzelf al bewonderenswaardig. Want ja, ik kan blijven herhalen dat het raadswerk een prachtige manier is om iets te betekenen voor je lokale samenleving, maar eenvoudig is het allerminst.
Raadsleden moeten laveren tussen een uitdijend gemeentelijk takenpakket, inwoners die landelijke problemen (terecht) als lokale kwesties ervaren, en een publieke opinie die steeds sneller naar het negatieve grijpt. We zijn misschien geen gecultiveerd volk, maar de manier waarop sommige mensen zich richting raadsleden uitlaten, doet soms vermoeden dat we het niet eens proberen. Je moet er maar zin in hebben — en je gezin ook.
Lees verder
In mijn essay ‘Het lege midden’ wees ik op de snel groeiende bestuurslaag tussen gemeenten en provincies en de gevolgen daarvan voor de positie van de raad en voor de rol invulling door de raadsleden. ‘Middenbestuur in niemandsland’ noemde ik deze bestuurslaag. Verweesd gebied tussen gemeenten en provincies. Waar de doorzettingsmacht doorgaans een stuk beter functioneert dan de democratisch gelegitimeerde tegenkracht. Te vaak is het terra incognita voor raadsleden.
Wanneer het noodlot je leven binnentreedt, lijkt even alles stil te staan. Maar al snel zit je in een achtbaan aan emoties. Met volop momenten van ontkenning en woede. En vooral de woede, de boosheid op hetgeen je overkomt is onontkoombaar. Boosheid helpt om een schuldige te vinden. En die wil je wat graag vinden als het mis gaat. Wanneer je met je zoon binnen een week in het beste kankerziekenhuis van Nederland belandt, is het goede nieuws dat hij in de beste handen is. En het slechte nieuws dat hij daar naar toe moet. In het plaatselijke ziekenhuis trekt een deskundig arts een sombere, maar naar later blijkt realistische conclusie. In dat beste ziekenhuis mislukt de nieuwe kweek, vertrekt al snel de behandelend arts en dan na lang wachten en dus verloren tijd kan pas ‘de strijd beginnen’. Dat dit niet helpt in een fase van boosheid, mag duidelijk zijn. Mij heeft het opnieuw geleerd dat de kunst van leven ook is, voorbij de woede, de boosheid te kunnen komen. Want op enig moment kun je er voor komen te staan te moeten toegeven dat het blinde lot maakt dat er iets ernstig misgaat in je leven. 
