Wanneer het noodlot je leven binnentreedt, lijkt even alles stil te staan. Maar al snel zit je in een achtbaan aan emoties. Met volop momenten van ontkenning en woede. En vooral de woede, de boosheid op hetgeen je overkomt is onontkoombaar. Boosheid helpt om een schuldige te vinden. En die wil je wat graag vinden als het mis gaat. Wanneer je met je zoon binnen een week in het beste kankerziekenhuis van Nederland belandt, is het goede nieuws dat hij in de beste handen is. En het slechte nieuws dat hij daar naar toe moet. In het plaatselijke ziekenhuis trekt een deskundig arts een sombere, maar naar later blijkt realistische conclusie. In dat beste ziekenhuis mislukt de nieuwe kweek, vertrekt al snel de behandelend arts en dan na lang wachten en dus verloren tijd kan pas ‘de strijd beginnen’. Dat dit niet helpt in een fase van boosheid, mag duidelijk zijn. Mij heeft het opnieuw geleerd dat de kunst van leven ook is, voorbij de woede, de boosheid te kunnen komen. Want op enig moment kun je er voor komen te staan te moeten toegeven dat het blinde lot maakt dat er iets ernstig misgaat in je leven. Lees verder
De kans voor een ‘rijke’ raad.
Het verschil tussen arm en rijk krijgt de laatste maanden veel aandacht. De rijken worden steeds rijker. Wereldwijd bijna 2500 miljardairs. Met name het boek van Piketty “Capital in the 21st Century” draagt bij aan die discussie. Het lijkt een globaliseringsvraagstuk.
Dus wat moet je er mee als raadslid? Niets hoor ik in mijn omgeving. Die gedachte vind ik jammer. Want dit vraagstuk raakt een essentie van politiek en biedt je als raadslid een nieuwe kans betekenis aan het raadswerk te geven.
Waar ligt het hart van de samenleving?
Coalitiebesprekingen, een raadsreces en ‘het noodlot’ dat je privé leven binnenstapt. Allemaal oorzaken dat dit blog op een laag pitje terecht is gekomen. Terwijl er juist op lokaal niveau zo veel mooie dingen zijn die het vermelden waard zijn. Dus de hoogste tijd om de draad weer op te pakken.
Eén van de dingen die mij bezig houdt is de toekomst van de lokale (representatieve) democratie. We doen of lokale democratie normaal is, maar het is helemaal niet vanzelfsprekend. De centrale spelers, de raadsleden hebben daarom bepaald niet een eenvoudige taak.
Lees verder
Decentralisatie gekte
Geef een reactie
Het is in gemeentelijk Nederland ‘transities sociaal domein’, wat de klok slaat. Voor 1 januari. a.s. moeten de gemeenteraden in Nederland allerlei besluiten nemen. En niet te vergeten ‘plannen’ vaststellen. Een plan voor zorg, jeugd, participatie etc. Bij welke raad je ook komt het gaat over de grote klus die gedaan moet worden. Maar is die klus wel voor de raad op dit moment? Je merkt dat raadsleden onrustig worden en de maatschappelijke druk vrezen door het onrecht dat inwoners kan worden aangedaan. De media zullen helpen die druk te vergroten. Die vrees is terecht want er zullen dingen fout gaan vanaf 1 januari a.s.. Een overdracht van taken, gecombineerd met een forse financiële bezuiniging kan niet foutloos gaan. Hoe ga je dan acteren als raadslid? Lees verder
Woord-Politiek.
De verkiezing van de gemeenteraden zijn bijna een half jaar achter de rug. Coalitieakkoorden zijn gesmeed. Colleges gevormd. Iedereen is weer aan de slag. “Business als usual”. Of belooft het iets anders te worden voor gekozen en niet gekozen burgers? De eerste reacties/analyses op de akkoorden zijn al binnen vanuit de sportwereld, het duurzaamheidscluster, de 
bureaucratiebestrijders, diverse organisatiebureaus etc. De algemene tendens is dat men niet ontevreden is maar dat het wel iets beter/meer had gekund. Verder is de universiteit van Twente nog bezig met een breed onderzoek over het proces van coalitievorming. En het zal niet verbazen als er rekenkamers zijn die de komende maanden naar bijvoorbeeld de meetbaarheid van de akkoorden gaan kijken. Lees verder
Gemeente als veelkoppig monster of als krachtige vriend?
De gemeente ambtenaren waren vol trots over de aanbesteding van het onderhoud van gemeentelijke eigendommen. Ze hadden het hard gespeeld. De gemeentelijke gebouwen, zoals scholen en gymzalen en dorpshuizen waren in één cluster aanbesteed. Eén cluster mocht misschien niet, maar toch wel slim gedaan. Bij het groen onderhoud was eigenlijk heel sluw het onderhoudsniveau naar boven bijgesteld, terwijl de aanbesteding de kosten had gedrukt. Echt een zakelijke aanbesteding. De ambtenaar als zakenman. Veel geld bespaard sprak de wethouder.
Twee grote bedrijven kregen als goedkoopste inschrijvers de opdracht. Die bedrijve
n zijn helaas niet uit de gemeente afkomstig. De plaatselijke schildersbedrijven en aannemers van groen en wegen hadden het nakijken. De meerderheid omdat ze zich te klein achten om al het geclusterde werk te kunnen doen. Lees verder
Wie bestuurt het land de komende maand?
De verkiezingscampagne voor de gemeenteraad is gestart. En de landelijke politici maken zich weer op om het land in te trekken. Hoe moet dat nu op landsniveau? Als de minister/het kamerlid al die campagnetijd niet aan belangrijke landszaken kunnen besteden?
Het is voor plaatselijke afdelingen een soort wedstrijd geworden wie de belangrijkste landelijke politicus kan strikken voor de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen. Hoe groter de naam hoe beter. En de plaatselijke lijststrekkers heten dan zeer verguld te zijn. Tja je zult als goed raadslid maar afgerekend worden door een slechte Kamerfractie. Lees verder
Zo beschouwd verzorgen raadsleden zelf de opheffing van de lokale democratie.
In het dagblad Trouw van 5 februari 2014 wordt op de opinie pagina een oproep aan raadsleden gedaan om op de rem te gaan staan. Het Tweede Kamerlid Gerard Schouw geeft in een opinie weer dat de vlucht in gemeenschappelijke regelingen het lokale democratische gehalte uitholt
En passant meldt hij dat andere zwakke elementen zijn het rekruteren van raadsleden ( door politieke partijen) , de instabiliteit van het bestuur door wisselingen bij wethouders. Zijn oplossingsrichting is het creëren van grote gemeenten, de verplichting van inspraak, de verbetering van de informatievoorziening en niet te vergeten remmende raadsleden. Lees verder
10 jaar Politieke Markt Almere
Daar sta je dan, midden in de Almeerse raadzaal. Net daarvoor heeft burgemeester Annemarie Jorritsma de aftrap verricht, van de viering van het tienjarig bestaan van de Politieke Markt. Vervolgens nodigde zij mij uit even met haar in de debatring te gaan staan. Wat nu dacht ik nog. Dat is niet in het draaiboek opgenomen. Als griffier de regie kwijt? Tot mijn zeer grote verrassing ontving ik vervolgens de erepenning van de gemeente Almere.
En het was al een feestje. Voor mij nu dubbel op. 
Donderdag 22 januari 2004 is in Almere gestart met het systeem van Politieke Markt. Een raad die lef had om de hele vergadermanier over boord te zetten. Gebaseerd op de wens meer mee te kunnen gaan in de dynamiek, de snelheid van de samenleving, waar dat mogelijk was. Maar ook de rust te kunnen betrachten en het eigen tempo te bepalen waar dat nodig is. Op zoek naar betekenis en plezier in het raadswerk. Een raad die de stap naar de gemeenteraad voor inwoners laagdrempelig wil laten zijn. Wel in de context van een twintig jaar jonge stad. Waar de humuslaag van de politiek nog zal toenemen.
Raadsleden pas op! U bent een probleem.
De eerste weken van dit jaar geven een somber beeld over de raad(sleden). Een boek ‘de gemeenteraad heeft geen toekomst’, krijgt breed aandacht. De gevoelens van griffiers dat kandidatenlijsten niet goed meer zijn te vullen eveneens. En dan komt de vereniging van raadsleden (raadslid.nu) met de uitkomst van een onderzoek waaruit blijkt dat lokale democratie wordt bedreigt door samenwerking. En in diverse dagbladen allerlei kritische geluiden, over het fluïde gedrag van de kiezer. Over de politiek stijl van de vorige eeuw.
In al die discussies komt naar voren ‘de kwaliteit’ van het raadslid, en ten minste de suggestie van het gebrek eraan. En de complexiteit van de materie, waar je van een raadslid niet mag vragen dat te beheersen. Het raadslid als probleem! Lees verder